คำยืม
คำยืมภาษาต่างประเทศในภาษาไทย
🏯 หน่วยการเรียนรู้

คำยืมภาษาเขมร

ลักษณะของคำยืมภาษาเขมร คำแผลง และคำราชาศัพท์ที่ใช้ในภาษาไทย

1) ตัวสะกดที่พบบ่อย

คำที่มาจากภาษาเขมร ส่วนมากมักสะกดด้วยพยัญชนะ จ ญ ร ล ส

สะกดด้วย จ
สมเด็จ เสด็จ เพด็จ กาจ ฉกาจ สำเร็จ
สะกดด้วย ญ
เชิญ เผชิญ ผจญ ประจัญ บำเพ็ญ เจริญ
สะกดด้วย ร
ตระการ บังควร เหิร ระเมียร ขจร จาร
สะกดด้วย ล
ขาล จรัล กำนัล ตำบล ถกล ถวิล
สะกดด้วย ส
จรัส ตรัส และ จัส (ไทยใช้ “จัด” หมายถึง มาก), โปรส (ไทยใช้ “โปรด” หมายถึง ชอบ ถูกใจ)

2) อาจเป็นคำพยางค์เดียวที่ต้องแปลความหมายอีกชั้น

  • แข แปลว่า ดวงจันทร์
  • ศก แปลว่า ผม
  • เพลิง แปลว่า ไฟ
  • ยล แปลว่า มองดู
  • เพ็ญ แปลว่า เต็ม
  • ศอ แปลว่า คอ
  • เรียม แปลว่า พี่ ฉัน
  • ทูล แปลว่า บอก

3) คำเขมรที่แผลงเป็นคำไทย

แผลง ข เป็น กระ

  • ขจาย → กระจาย
  • ขโดง → กระโดง
  • ขจอก → กระจอก
  • ขม่อม → กระหม่อม
  • ขดาน → กระดาน
  • ขจัด → กำจัด

แผลง ผ เป็น ประ / บรร

  • ผจง → ประจง / บรรจง
  • ผทม → ประทม / บรรทม
  • ผสาน → ประสาน / บรรสาน
  • ผจบ → ประจบ / บรรจบ

4) ลักษณะอื่นที่พบบ่อยของคำเขมร

  • นิยมใช้อักษรนำ เช่น สนาน สนุก เสด็จ แสดง ฉนำ ฉนวน ถนน ขยอก เฉนียง สดำ เขนย ขนง เขมา ไผท
  • มักเป็นคำควบกล้ำ เช่น กราบ โปรด ตรัส กริ้ว ขลัง ขลาด ตรง ตรวจ ปราบ ปราศ ตรับ ตรู
  • มักขึ้นต้นด้วย กำ / จำ / ชำ / ดำ / สำ เช่น อำนาจ อำนวย สำเร็จ กำเนิด ตำรวจ ชำนาญ จำเริญ กำจาย บำราศ ดำรง สำแดง กำหนด กำแพง
  • มักขึ้นต้นด้วย บัง บัน บรร เช่น บังเกิด บังคับ บังควร บังคม บังอร บังอาจ บังเอิญ / บันดาล บันได บันทึก บันเทิง บันลือ / บรรเจิด บรรจง บรรจุ บรรจบ บรรทม บรรเทา บรรทุก บรรทัด
หมายเหตุ: มีคำที่ขึ้นต้นด้วย บรร บางคำเป็นคำยืมสันสกฤต เช่น บรรพชา บรรณารักษ์ บรรณาการ บรรณาธิการ บรรพชิต บรรพบุรุษ บรรจถรณ์ บรรพต บรรยาย บรรยากาศ

5) คำเขมรจำนวนมากเป็นคำราชาศัพท์

เสวยโปรดทูลเกล้าฯประชวรถวายบรรทมเสด็จขนองประทับดำรัสทูลบังคมสรง